Διαβάζοντας...

Η αλήθεια είναι ότι δεν ήμουν ανέκαθεν βιβλιοφάγος... Αντιθέτως, θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι και την εφηβεία να αντιδρά έντονα στο διάβασμα εκτός σχολείου. Στην ενήλικη ζωή μου όμως αγάπησα το διάβασμα πολύ, με αποτέλεσμα ένα βιβλίο να βρίσκεται πάντα στο κωμοδίνο μου και μερικά ακόμη να περιμένουν τη σειρά τους.


Το δικό μου διάβασμα γίνεται με αργούς ρυθμούς, ένα μολύβι στο χέρι για υπογραμμίσεις και πολλή σκέψη! Αν με ρωτάγατε ποια βιβλία με έχουν 'στιγματίσει', δεν θα δυσκολεύομουν καθόλου να απαντήσω... Τα βιβλία που έχω αγαπήσει και εκτιμήσει είναι βεβαίως πολλά, αλλά για κάποιο λόγο είναι κάποια που ξεχωρίζουν και σου έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν σε ρωτάει ένας φίλος "τι μου προτείνεις να διαβάσω"...


Οι δικές μου λοιπόν top 3 προτάσεις (χωρίς φόβο και πάθος, και σε τυχαία σειρά) είναι οι ακόλουθες:

• Το σοκαριστικό: 1984, George Orwell
• Το αποκαλυπτικό: Η ανατομία του πνεύματος, Caroline Myss
• Το απολαυστικό: Άμλετ, William Shakespeare

Η τελευταία μου ανάγνωση ήταν το For whom the bell tolls του Ernest Hemingway (τον αγάπησα μέσα από την Τερέζα του Φρ. Γερμανού και έπρεπε να διαβάσω έστω ένα βιβλίο του) που πρέπει να παραδεχτώ ότι με κούρασε λιγάκι.... Περιμένω με αγωνία τις προτάσεις σας.

Καλό διάβασμα!

Ημερολόγιο Τοίχου... revisited!

Πολλοί ενθουσιαστήκατε με τον μαυροπίνακα - ημερολόγιο τοίχου προηγούμενης ανάρτησης (και εγώ επίσης!) οπότε επανέρχομαι. Με την βοήθεια της φίλης - blogger Chichipiru ανακάλυψα όχι μόνο τα αυτοκόλλητα βινυλίου για τη δημιουργία του ημερολογίου ανά μήνα, αλλά και ειδικό στιλό - κιμωλία (chalk ink pen) ώστε να αποφεύγουμε τη χρήση της κάπως ανθυγιεινής και 'ακατάστατης' κιμωλίας! Φανταστική ανακάλυψη!

Ευχαριστώ Chichipiru :-)

Περισσότερες πληροφορίες & ιδέες στο etsy shop των Simple Shapes

Ααααχ..... αέρας!

 Τι ωραία αίσθηση να ξυπνάς το πρωί, από το παράθυρο να βλέπεις έλατα και να αναπνέεις αυτό τον καθαρό, βουνίσιο (ή και θαλασσινό), εκτός-της-πόλης αέρα; Για κάποιους είναι απλά η καθημερινότητα… για τα υπόλοιπα city animals όπως εμείς είναι μια μικρή πολυτέλεια που προσφέρουμε στον εαυτό μας για λίγες ημέρες που καταφέρνουμε να εκδράμουμε στην εξοχή. Και είναι επίσης αλήθεια ότι δεν αναζητούν όλοι τη φύση, την ησυχία, τους αργούς ρυθμούς, ούτε καν για τις λίγες ημέρες των διακοπών. Άλλοι, από την άλλη, το έχουν τόσο ανάγκη που δεν αρκούνται στις λίγες αυτές ημέρες και είτε επιλέγουν σημεία των προαστίων όπου η φύση κατορθώνει ακόμα και επιβιώνει (όπως και όσο μπορεί) για να μείνουν, είτε κινούνται ακόμα πιο δραστικά αλλάζοντας πόλη!

Μήπως είμαστε η πρώτη γενιά που η αποκέντρωση γίνεται πραγματικότητα και μάλιστα οικιοθελώς; Τα παραδείγματα αρκετά…. Φίλοι από τα πλάτη και μήκη της Ελλάδας ήρθαν στα 18 στην Αθήνα να σπουδάσουν, πέρασαν τα ξέφρενα και δημιουργικά φοιτητικά χρόνια, γεύτηκαν τη ‘μεγάλη πόλη’, τις επιλογές, τις μουσικές, την πολύ-εθνικότητα, τα ξενύχτια, τα θέατρα…. Μεγάλωσαν όμως, έπιασαν δουλειά, η μέρα γέμισε με 12ωρα πίσω από έναν υπολογιστή (που δεν γέμιζαν όμως την τσέπη έστω για κάποια από τα ξενύχτια), και 3ωρα πάνω-κάτω στην κίνηση… Πάνε οι αντοχές, πάει η διάθεση, πάει το βιοτικό επίπεδο. Η καθημερινότητα γέμισε από ανούσιους (κατ’ εμέ) και συχνά ακαταλαβίστικους τίτλους (παρηγοριά στον άρρωστο), κουραστικές, μοναχικές ημέρες και νύχτες ώστε η μία ημέρα απλά να διαδέχεται την άλλη… σαν σε φαύλο κύκλο. Ή όπως χαρακτηριστικά διάβασα κάπου «όταν είχα χρόνο δεν είχα χρήματα, και τώρα που έχω χρήματα δεν έχω χρόνο». Κάποιοι λοιπόν έκαναν το μεγάλο άλμα και αποφάσισαν εκεί γύρω στα 30 να επιστρέψουν στα γνώριμα μέρη, στο νησί, στο χωριό, και να δοκιμάσουν εκεί την τύχη τους και να δουν τι τους επιφυλάσσει η ενήλικη ζωή στη Χίο, στην Κρήτη, στη Σίφνο, στην Άρτα. Ίδωμεν…….. Η φίλη Μαρίνα πάντως που μετακόμισε 1 χρόνο πριν από την Αθήνα στα Ιωάννινα μετά του συντρόφου της, καθόλου δεν το έχει μετανιώσει…. Βασική βέβαια συνισταμένη στις περιπτώσεις αυτές είναι ότι οι φίλοι επέστρεψαν σε έναν τόπο γνώριμο, που έχουν ζήσει, έχουν ανθρώπους και μνήμες. Νομίζω η εξόρμηση στο άγνωστο είναι πιο δύσκολη….. Και μην έχοντας ζήσει ποτέ εκτός Αθηνών (και των τριγύρω προαστίων), βιώματα αυτής της καθημερινότητας δεν έχω.

Με αφορμή λοιπόν την εκδρομή μας στην εξοχή (και συγκεκριμένα στα όμορφα, ήσυχα και γραφικά Λαγκάδια) αναρωτιέμαι πού θα είμαι σε λίγα χρόνια, τι δουλειά θα κάνω και πώς θα είναι η καθημερινότητά μου (ναι, τα πάντα ρει). Το βράδυ του Σαββάτου, ένα μικρό μαγαζάκι των 20 ατόμων στην πλατεία του χωριού οργάνωσε ρεμπέτικη βραδιά όπου ένας 40άρης (δεν τα πάω καλά με τις ηλικίες) με μαλλιά μακριά, μούσι και μπουζούκι και μια κοπελίτσα 20+, με κιθάρα και κρυστάλλινη φωνή έπαιζαν και τραγουδούσαν, ο Γιάννης και η Κατερίνα. Στην ερώτηση πόσο καιρό δουλεύει, ο Γιάννης απάντησε ότι έχει πάψει να δουλεύει εδώ και 10 χρόνια, παρόλο που παίζει μπουζούκι 30 χρόνια σερί.  Μου εύχομαι λοιπόν (και σε εσάς βεβαίως) να κατορθώσω αυτό που με γεμίζει να το κάνω ‘επάγγελμα’, ή πιο σωστά να το κάνω καθημερινότητα. Γιατί την αγαπώ τη δουλειά μου, αλλά δουλεύοντάς την αλλιώς………     

Διακόσμηση... τοίχου! Μέρος ΙΙ





Φαίνεται ότι το θέμα προσέλκυσε πολύ το ενδιαφέρον σας για αυτό και επανέρχομαι με επιπλέον προτάσεις και εναλλακτικές!

  

Ας θεωρήσουμε λοιπόν ότι έργο τέχνης δεν έχετε, δεν θέλετε, δεν βρίσκετε…. Ας θεωρήσουμε επίσης ότι οι φωτογραφίες δεν σας αρέσουν, δεν θέλετε να τρυπήσετε τους τοίχους ή απλά δεν έχετε τον χρόνο να ασχοληθείτε. Τι θα κάνουμε με τους βαρετούς, κενούς τοίχους;

Δεύτερη εύκολη, γρήγορη και πρωτότυπη εναλλακτική είναι τα αυτοκόλλητα που κυκλοφορούν  τα τελευταία χρόνια και στην Ελλάδα προσφέροντας ‘ανώδυνες’ (για εσάς και τον τοίχο σας) αλλά πολύ ευφάνταστες λύσεις. Οι επιλογές πολλές…. Μέσω του Ferm Living, των ελληνικών Stick me, Ola deco,  e-wall sticker και Sticky αλλά και πολλών ακόμα στα καταστήματα με είδη σπιτιού και διακόσμησης.



Tο πρώτο μου αυτοκόλλητο τοίχου, δώρο αγαπημένων φίλων για το πρώτο μας σπίτι, ήταν ένα γουρούνι που κόλλαγε κατά τέτοιο τρόπο ώστε μύτη του να είναι η πρίζα του τοίχου! Με μία κίνηση, ο μικρός τοίχος δίπλα από το παράθυρο απέκτησε το δικό του ξεχωριστό ύφος.

Α! και μην έχετε κανένα άγχος για την απο-τοποθέτηση… βγαίνουν πανεύκολα χωρίς να αφήνουν κανένα σημάδι ! Ιδανικά και για αυτούς που τους αρέσουν οι αλλαγές.

Πηγή φωτογραφιών: ferm-living.com, sticky.gr

Είμαι 30 και είμαι καλά!

Μεγαλώνουμε ή μικραίνουμε; Γιορτάζουμε ή κρυβόμαστε; Ποτέ δεν καταλάβαινα τους φίλους που ‘έκρυβαν’ τα γενέθλιά τους, τα χρόνια τους, τους έπιανε μελαγχολία,  ένιωθαν 'μεγάλοι'... ακόμα και αν έκλειναν μόλις τα 30!

Η δική μου φιλοσοφία εμπερικλείεται στην πολύ εύστοχη ατάκα ενός καλού φίλου σε παλαιότερη αντίστοιχη συζήτηση: θα προτιμούσαμε να μην γιορτάζουμε γενέθλια; Στην ουσία γιορτάζουμε άλλον ένα χρόνο ζωής! Αν είμαστε και υγιείς, έχουμε αγαπημένους ανθρώπους και σκεφτόμαστε θετικά, τότε νομίζω οφείλουμε να γιορτάζουμε διπλά! Είναι πολύ λυπηρό, ίσως και λίγο ‘άδικο’ για τους ίδιους μας τους εαυτούς, να χαραμίζουμε μια ευκαιρία εορτασμού για χάρη της ματαιοδοξίας μας (μην και πούμε ότι κλείνουμε τα 30 και νομίζουν ότι μεγαλώσαμε).

Με αφορμή λοιπόν τα σημερινά γενέθλια (όχι τα δικά μου, του συνοδοιπόρου), θα ήθελα πολύ να βλέπω εορτάζοντες να βροντοφωνάζουν τα δημιουργικά χρόνια που έχουν ζήσει και να το γλεντάνε μέχρι πρωίας! Χρόνια καλά!

ΥΓ. Και επειδή έχω σκάσει τις τελευταίες ημέρες με την μιζέρια και μοιρολατρία που διακρίνω, εμπνευσμένη από ένα ακόμη καταπληκτικό (δεν μπορώ να βρω τη σωστή λέξη!) άρθρο της Ρέας Βιτάλη στο protagon, ναι, το 2010 ήταν μια πολύ όμορφη χρονιά για εμένα! Είμαι η Ανδριάνα και είμαι καλά... Αν σκέφτεστε το αντίθετο, συλλογιστείτε τις πρόσφατες καταστρεπτικές εικόνες των συνανθρώπων μας στην Αυστραλία που έχουν χάσει τα πάντα κάτω από το νερό. Μία σκέψη αρκεί για να εκτιμήσουμε όλα όσα έχουμε και θεωρούμε δεδομένα.... Κρίση, ξε-κρίση, δεν παύουμε να ζούμε και να αγαπάμε!

Ο Παραμυθάς!

Ο μικρός Παναγιώτης θα πάει στο Μέγαρο… ναι, ναι! Καλά ακούσατε… Στην ηλικία των 4 (και λίγες ημέρες... γιατί και αυτές μετράνε σε αυτή την ηλικία!) ο μικρός βαφτισιμιός θα κάνει την πρώτη και ιστορική του επίσκεψη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Και ποια ιδανικότερη αφορμή από τα παραμύθια……. Ο Διονύσης Σαββόπουλος, με την πολύ χαρακτηριστική του φωνή, χροιά και εκφραστικότητα, θα διηγηθεί στους λιλιπούτιους φίλους του παραμύθια, όνειρα και μουσικές, παρέα με εκλεκτούς του φίλους ακροβάτες, τραγουδιστές, μάγους….

Πόσο όμορφο αλλά και ευαίσθητο το θέμα των παραμυθιών… Θυμάμαι χαρακτηριστικά την πρώτη φορά που παρακολούθησα την κινηματογραφική (τώρα που το σκέφτομαι μπορεί να ήταν και τηλεοπτική…) μεταφορά του Πινόκιο και τον φόβο που με διαπέρασε -αυτό το μεγάλωμα της μύτης και τα τεράστια γαϊδουρινά αυτιά! Γιατί τα παραμύθια να έχουν λύκους που τρώνε τις αγαπημένες μας γιαγιάδες (πολύ κατατρεγμένο είδος ο λύκος) και κακές μάγισσες που κοιμίζουν τις όμορφες; Καταλαβαίνω ότι πρέπει ο μικρός ακροατής/θεατής να εξοικειωθεί με την πραγματικότητα η οποία δεν είναι αγγελικά πλασμένη. Αλλά γιατί τόσο άγριες και βίαιες εικόνες; Και ο Αίσωπος πέρναγε το μήνυμα του εργατικού και του τεμπέλη, του βιαστικού αλλά και του φρόνιμου χωρίς όμως κάποιος να πεθαίνει! Δύσκολη υπόθεση η μυθοπλασία…

Οι παραμυθοπροτάσεις σας είναι πολύ ευπρόσδεκτες καθώς οι δύο ανιψιές και οι πολλοί μικροί μας φίλοι αναζητούν νέους παραμυθένιους κόσμους!

Α! Οι παραστάσεις συνεχίζονται έως τα μέσα Ιανουαρίου. Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να διαβάσετε εδώ.

Διακόσμηση... τοίχου!

Είπα να πιάσω δειλά – δειλά άλλο ένα αγαπημένο θέμα, τη διακόσμηση και το design. Βεβαίως δεν είμαι ειδική επί του θέματος, αλλά μία απλή, καθημερινή θαυμάστρια! 
Πρώτο μας λοιπόν διακοσμητικό θέμα ο τοίχος! Αρκετά δύσκολο project καθώς πολύ συχνά, ειδικά στα ‘φρέσκα’, νεανικά σπίτια, οι τοίχοι παραμένουν άδειοι επί μήνες, χρόνια… ή και επ’ άπειρον.  Η ‘κλασσική’ επιλογή ενός πίνακα –έργου τέχνης αποδεικνύεται πολλές φορές πολύ βαρύ φορτίο είτε λόγω κόστους, είτε λόγω δυσκολίας ανεύρεσης ενός έργου που μας αντιπροσωπεύει.

Μία πολύ πιο οικονομική, ιδιαίτερη αλλά και δημιουργική λύση είναι τα κάδρα φωτογραφιών, μικρών έργων τέχνης (ακόμη και ζωγραφιών), μηνυμάτων, αναμνηστικών… ! Έναν περιβόητο τοίχο με φωτογραφίες αγαπημένων ανθρώπων και στιγμών τον ονειρευόμουν από μικρή, κυρίως βασιζόμενη σε σπίτια της Αμερικής όπου συνηθίζεται αυτή η επιλογή. Με το πρώτο μου σπίτι το έκανα πραγματικότητα και έκτοτε μας ακολουθεί με την αντίστοιχη πάντα ανανέωση.

Οι επιλογές για κορνίζες και κάδρα πολλές…… με πιο συνηθισμένη και οικονομική λύση βεβαίως τα καταστήματα ΙΚΕΑ. Το κρέμασμα των κάδρων μπορεί να γίνει σε διάφορους σχηματισμούς ανάλογα με τη διάθεση και το στυλ μας: σε πλήρη στοίχιση, με κάποια κεντρικά κάδρα και μικρότερα περιφερειακά, σε κάθετη ή οριζόντια διάταξη, με έμφαση στη μονοχρωμία ή στα ισομεγέθη κάδρα, ή από την άλλη σε πλήρη ελευθερία! 

 

Stay tuned για περισσότερες ιδέες....

Σοφά Λόγια ♥ Wise Words #2

"We cannot become what we need to be, remaining what we are."


Max De Pree